Połowa lipca za pasem

Szybko, szybko ucieka lato, tak jest zawsze... Cieszyć się zatem trzeba każdym jego dniem.

Od tygodnia pogoda jest nareszcie letnia, słoneczna.

Moja przyjaciółka ma wnuczkę, w niedzielę był chrzest, więc udziergałam grzechotkę dla malucha:

Podobno dziewczynka jest tak mądra, że już się nią bawi.

Z kolei koleżanka kupiła sobie na starociach lampę, ale abażur nie był najpiękniejszy, więc zastąpiony zostanie szydełkowym. Tak wygląda póki co naciągnięty na stary materiał

Lato znaczy goście

i dlatego nie piszę, nie komentuję, w ogóle czasu mam mało, bo w robocie, jak to latem połowy ludzi nie ma, więc zadań jest więcej.

Parę rzeczy popełniłam - na przykład ubranko na termosik - moja mama zażyczyła sobie termosik półlitrowy lub coś około tego, by móc sobie popijać cały czas ciepłą herbatkę. Koniecznie oczywiście ze staroci, no i żeby był tani i żeby miał kształt dzbanka. Nie jest to niestety proste, bo półlitrowe termosiki dzbanuszki to niełatwa rzecz, ale udało mi się znależć taki jeden w kolorze czerwonym. Podobał mi się jednakowoż średnio, zatem postanowiłam go nieco ozdobić.

I taki oto mamy efekt.

Z dekupażu mam zaczęte sporo, ale ze względu na gości, gości, gości w ciągu ostatnich 5-6 tygodni, niewiele udało mi się zakończyć. Niemniej za gotowe mogę uznać obrazki zrobione z plastrów sosny, które mój tato uciął rok temu za pomocą piły łańcuchowej. Suszyłam je przez rok w komórce tak skutecznie, że aż zaszły pleśnią, ale wyczyściłam, pomalowałam, nakleiłam obrazki i są.

Rodzice wymyślili, że różne takie powieszą sobie w domku na działce. Czemu nie?

No i nareszcie skończyłam pokrowiec na składany, okrągły fotel, który fajny jest i wygodny, niestety w czerwonym, do niczego nie pasującym kolorze. Zrobienie tego pokrowca to nie była łatwa dla mnie sprawa, najpierw zaczęłam robić taką okrągłą, 12-ramienną gwiazdę, ale ze względu na kształt fotela wcale się nie układało, więc sprułam i zaczęłam robić sześciany z mocnym postanowieniem, że jak się nie uda, to rzucam to w diabły, trudno się mówi.

Z efektu rzec można jestem zadowolona, choć trzeb jeszcze przetestować, czy po wciągnięciu gumy będzie się ściągać.

Zazdrostka czy lambrekin

w róże - skończyłam w zasadzie szybko i od niechcenia - z włóczki Koral 18 - typu kord, ma tę zaletę, że jak się rozprasuje na mokro i gorąco, to trzyma kształt, nie trzeba naprężać ani naciągać, a wygląda całkiem ładnie. Trudno jest zrobić zdjęcie w oknie, mam dwie wersje, jedna w ciągu dnia, druga o zmroku. 

Widać wzór, ale koloru już nie - no cóż lepiej się chyba nie da.

Turkusowy oraz motywy z Green Gate

To jeszcze nie koniec serii, ale oto kolejne sztuki

Okrągłe kartonowe pudełko, te róże nie są najlepsze, ale cóż na błędach się człowiek uczy

Duża puszka po cukierkach Quality Street, reliefowa przykrywka była pewnym wyzwaniem, ale efekt, uważam, jest całkiem ok

Konewka wyszła natomiast całkiem fajnie

Wielka drewniana klamerka ma niestety rozciągniętą sprężynę, utraciła zatem całkowicie swoją funkcjonalność

Taca z motywem Green Gate mam nadzieję nie tylko będzie zdobić ale i służyć do przenoszenia - jest całkiem spora i ma dobry, kwadratowy kształt

No i donica z motywem Green Gate do kompletu

Oto wszystkie ostatnio wykończone przedmioty razem

A tak spróbowałam wykorzystać je na oknie, niestety słabe, ciemne zdjęcie, trudno jest zrobić pod światło

Okres turkusowy.

Ten kolor nieustannie i bardzo podoba mi się. Będzie jeszcze sporo rzeczy w tej kolorystyce, gdyż namieszałam go sporo. Najpierw był dosyć ciemny, intensywny, potem domieszałam bieli, więc jest go jeszcze więcej.  Kolor chyba nieustannie modny, występuje w produktach green Gate i zresztą nie tylko. Oto pojedyncze sztuki, które udało mi się zakończyć, ale mam całkiemwiele w trakcie, więc to nie koniec zdjęć. Będą sobie przychodzić pomału w miarę zakańczania.

Doniczka

Puszka po kawie

Wiaderko

Kołnierzyk

Mam taką dobrą koleżankę, która poprosiła mnie o szydełkowy kołnierzyk. Ponieważ wyjeżdżałam, to szybko szybko próbowałam coś znaleźć i niestety, wzór, który wynalazłam nie był za dobry, więc kombinowałam, rzeźbiłam w brązowej substancji i wyszło to co niżej. Jak dla mnie średni udane, bardziej kryza niż kołnierzyk, koraliki kiepsko dobrane, bo prawie nie widać. Nie jestem szczególnie zadowolona, ale wysłałam już. Nastepny postaram się zrobić lepiej, będę posiłkować się radami Antoniny. 

Śliniaczek dla dziewczynki

Wczoraj była u nas przyjaciółka - zostawiła swojego pieska, który będzie z nami w czasie jej urlopu. Tylko czekać, kiedy urodzi jej się wnuczka, termin właściwie już jest. Wspomniała, że fajnie byłoby, gdyby wnusia dostała szydełkowy śliniaczek, więc go zrobiłam.

  

To dla jej pierwszego wnuka zrobiłam karuzelę i wiele innych zabawek szydełkowych.

W 2011 roku wychodziła za mąż wujcia siostra, już wtedy wg. dawnych standardów stara panna (wtedy 35 lat), za jeszcze starszego kawalera (42 lata). Do ślubu umyślili sobie jechać naszym samochodem, ale zaproponowaną dekorację - lalkę Barbie w szydełkowej sukni (taki sobie oldschool wymyśliłam) odrzucili z pogardą. Przykro mi bylo.

Ona mieszkała w naszym polskim mieszkaniu, tylko za opłaty, które są niewielkie. Po ślubie postanowili tam zostać, jednak w zeszłym roku w grudniu wyprowadzili się.

Zatem na gwiazdke byliśmy znowu sami u siebie. Szukając czegoś w szufladzie pod łóżkiem natknęłam się na zmięty i stłamszony szydełkowy sznurkowy koszyczek i szydełkowe jajka, które dałam im przy okazji Wielkanocy. Znowu bylo mi przykro, moglam przeciez dac komus, kto by sie ucieszyl.

Teraz będą chrzciny dziecka i choć urocze wydają mi się różne szydełkowe zabawki, ubranka itp. dla niemowlaków, nie zrobiłam nic - po prostu wiem, że nie każdy lubi i docenia, a może chodzi o to, że to ja? W ogole sie na nich zacielam i na te chrzciny nie chce mi sie jechac jak nie wiem co, a wujcio sie na mnie zlosci, ze przesadzam. On ma byc chrzestnym. Pewnie by chcial, bym cos zrobila, ale wie, ze nawet nie ma co wspominac.

No cóż, jestem wredna, pamiętliwa i małostkowa i choc rozumiem, ze niektorzy wala afront za afrontem tylko dlatego, ze w ogole sie nad tym nie zastanawiaja i nie rozumieja, o co komus chodzi, to jakos trudno mi to przyjac za dobra monete. Wiem, to moja wina ale nie moge sie przelamac.
Tak sie wiec pozalilam.

 

Moje filiżanki do herbaty

Zainspirowana przez Monikę postanowiłam również uporządkować fotograficznie i pokazać moją kolekcję filiżanek do herbaty, które lubię i zbieram. Ze względu na brak miejsca postawiłam sobie pewne ograniczenia: że kolekcjonuję tylko filiżanki do herbaty (bo do kawy mam dość, a używa się niezwykle rzadko) i kupuję je tylko, gdy są w bardzo przystępnej cenie. Dzięki temu moja kolekcja rośnie powoli.

A należą do niej:

Dwie malutkie filiżaneczki Rosenthal Victoria plus mlecznik. Bardzo malutkie, więc niezbyt praktyczne, ale za to przecudne.

To już pełnowymiarowa, biała ze złoceniami, filiżanka mniej znanej niemieckiej firmy Tielsch-Altwasser - a to dlatego, że po wojnie fabryka znalazła się w Polsce i nazywa się Wałbrzych. Sądząc po logo, filiżanka została wyprodukowana między 1931-1939

A to filiżanka z Royal Doulton - dosyć zniszczona, jednak bardzo mi się podoba. Sądząc po logo, została wyprodukowana pomiędzy 1902-1922
Royal Doulton marks

  Royal Albert - to chyba filiżanka, sądząc po kształcie, bardziej do kawy. Nie taka stara, prawdopodobnie wyprodukowana w okresie 1960-70.

A to chyba pierwsza z mojej kolekcji, kupiłam ją na wyprzedaży garażowej w Kanadzie

 Ta filiżanka poniżej to chyba porcelana niższej klasy, typu do codziennego użytku

A to filiżanki no name, bez żadnego logo, ale podobały mi się, a przede wszystkim są całe białe, bez logo, więc nadają się do zmywania w zmywarce. Zwłaszcza, że mam serwis do kawy Chodzieży Kamelia - filiżanki ze spodeczkami, talerzyki deserowe, mlecznik, dwa dzbanki - do kawy i herbaty, cukiernicę talerz do ciasta i trzy półmiski. Takie filiżanki mam trzy sztuki. 

A to trzy z Bavarii 

Mitterteich Bavaria, pochodzi prawdopodobnie z okresu 1931-45

Czy to aby na pewno juz kwiecien?

Najpierw ostatnie wspomnienia Wielkanocy, ktora bardziej przypominala Boze Narodzenie, biorac pod uwage ilosc sniegu.

A na swiecie dalej zimno, chwilami deszczowo niestety, dobrze, ze chociaz mroz ustapil, ale jeszcze w poniedzialek zamarzly mi przerzutki w rowerze.

Jakis czas temu nabylam, wcale nie tanio, wloczke bedaca paskiem dzianiny, nieco elastycznej, szczerze mowiac niezbyt tani to surowiec, zwlaszcza ze pochodzi z odpadow przy produkcji t-shirtow czy innych tego typu wytworow. Kupilam dwa takie zwoje i w koncu zrobilam z nich pokrowce na waleczki, ktore z kolei za grosze kupilam w sklepie z uzywanymi rzeczami. Zuzylam material praktycznie co do centymetra, a efekt jest taki:

W ogole weszlam w okres poduszkowy, nakupilam poduszek, poza tym mam taki okragly fotelik, czerwony, wiec zupelnie nie pasuje mi do pokoju, zatem chce zrobic na niego przykrycie. Jestem tez w trakcie robienia zazdrostki na okno w pokoiku moim no i oczywiscie pracuje nad moja narzuta. Strona wierzchnia skonczona, bo materialu nawet wiecej nie ma, ale po malutku robie sobie kwadraty na drutach, idzie piaty, a ma byc ich ze 30. Myslalam nawet, by zatrudnic moja babcie do tych kwadratow, ale nie wiem, czy to ma sens. No i materialu tez nie mam tyle, ile by bylo potrzeba. Jezeli w ogole kiedykolwiek uda mi sie ja skonczyc, to bedzie bardzo ciezka. Poniewaz to narzuta, a nie pled, to chyba nie przeszkadza.

Poza tym jestem w trakcie robienia wielu naraz dekupazowych rzeczy. Jezeli mozna tak sie wyrazic, to weszlam w okres turkusowy czy cos w tym stylu. Ale o tym bedzie w nastepnym rozdziale...