Ileż to już lat

nie haftowałam niczego haftem krzyżykowym, choć kiedyś zdarzało mi się i to. Miałam takie przekonanie, że jest to dla mnie bardzo wyczerpujące, bo wymaga dużej koncentracji, skupienia się      nad wzorem, wpatrywania się, a w razie pomyłki lepiej nie mówić.

I nagle zapragnęłam coś wyhaftować. Najpierw kupiłam za grosze w sklepie charytatywnym ze starociami kawałek wełnianej kanwy. Kiedy to było - sama nie pamiętam. Uwielbiam potencjał, który drzemie w tego rodzaju rzeczach - kłębek włóczki, pusta ramka, kawałek materiału... 

Potem pożyczyłam w bibliotece książkę, a właściwie różne książki z wzorami haftów krzyżykowych. Zawartość jednej z nich mnie zafascynowała i uznałam, że właśnie to się nadaje na moją wełnianą kanwę. Ale teraz pytanie - czym wyhaftować na wełnie, jakoś nie wydawało mi się, by mulina była odpowiednia, najlepsza byłaby wełna. Tego oczywiście nie miałam.  Ale nabyłam kiedyś zestaw włóczki akrylowej w różnych kolorach. No cóż kolory nie były niestety takie, jak na wzorze.

Zatem - tak wygląda pierwowzór

 a tak moja wariacja na jego temat:

jako że wymysliłam sobie, iż będzie to poduszka, trzeba było wymyślić jak całość powiększyć, więc obrobiłam cieniowaną wełną.

Wciągnęło mnie to krzyżykowanie, zatem zabrałam się za drugą, bo był jeszcze jeden kawałek takiej wełnianej kanwy.

A przedtem zrobiłam taką właśnie poduszkę szydełkiem. Jakoś tak poduszkowo się u mnie zrobiło.

 

Serweta - epilog

To znaczy zakończona naprężona i leży na stole. Wujcio stwierdził, że trzeba będzie uważać, by nie poplamić. Coś w tym jest, bo po praniu trzeba naprężać na styropianie, który leży w schowku pod dachem - a to on musi go wyciągać.

Pobyt nad Morzem Północnym zaowocował z kolei nazbieranymi muszelkami. Postanowiłam je jakoś wykorzystać i zrobiłam osłonkę na abażur - zwykła najzwyklejsza lampa z IKEA, stara, pozostała jeszcze po poprzednich właścicielach - dawno myślałam, by ją przerobić - i właściwie pomysł sam wpadł w ręce. Oto jak wygląda.

A właściwie zaczęło się od tego, że wzięłąm te muszelki, które miały już dziurkę i zrobiłam taki kawałek siatki, który w pierwotnym zamyśle miał być po prostu ozdobą do powieszenia - lubię sezonowe dekoracje, a na lato klimaty morskie wydają mi się najbardziej odpowiednie, zwłaszcza że nad morzem mieszkam i mieszkałam i to cały czas nad tym samym.

Wyszło coś takiego:

i po zrobieniu przypięłam to na lampie, z myślą że na chwilę i tak mi się to spodobało, że postanowiłam  lampę po prostu tak ubrać. Jestem z tego projektu zadowolona, gdyż jest oryginalny mojego własnego pomysłu i chyba można by to nazwać swego rodzaju sztuką.

Zwłaszcza że na wystawie "Sculpture at the sea" widziałam na przykład coś takiego:

robiące ni mniej ni więcej tylko właśnie za dzieło sztuki. Może brakuje mi skromności, ale uważam że moje nie gorsze w swej artystyczności. To co wyżej, to  w pierwszej chwili myślałam, że ktoś zgubił szalik.

 

Znów o serwecie na stolik

z dedykacją dla Splocika, która zwróciła uwagę, że 12 kwadratów (3x4) może być za mało - w związku z tym przymierzyłam serwetę na ten stolik, na który jest przeznaczona. 

Robienie z kwadratów ma tę zaletę, że wielkość można dopasowywać na bieżąco.

Wymyśliłam sobie, że z dłuższych boków serweta będzie zwisać trochę więcej, a z krótszych - mniej. 

Według wzoru będzie obrobiona łuczkami dookoła, zatem można swobodnie wyregulować ostateczną wielkość. Jestem również świadoma, że po naprężeniu będzie zdecydowanie większa - tak więc jestem dosyć spokojna o rozmiar.

A tak to wygląda na zdjęciu:

In statu nascendi czyli robótki rozgrzebane

Jakoś tak się złożyło, że mnóstwo mam rzeczy pozaczynanych, a nic nie skończone. 

Zacznę od szydełkowych - stwierdziłam, że szewc bez butów chodzi i nie mam żadnej serwety na niski stolik, a wymyśliłam sobie taką, by zakrywala cały stół, a nawet się trochę zwieszała. I dziergam - ma być 12 elementów, właśnie kończę powoli 9-ty. 

Po uformowaniu, naciągnięciu, lekkim usztywnieniu i wyprasowaniu powinno być ok, na razie wygląda tak:

Trochę się naszukałam wzoru, aż wybrałam duże ananasowe kwadraty.

Z kupionej już prawie rok temu włóczki - akryl, ale bardzo milutki i mięciutki - dziergam z doskoku - no właśnie jeszcze nie zdecydowałam się, co to będzie. Może pledzik?

A tu przy tymże pledziku koszyczek - kupuję je za grosze na różnego rodzaju targach staroci, maluję - najczęściej na taką złamaną biel - potem lakier i koszyczki wyglądają świeżo.

Malowanie koszyczków jest czynnością pracochłonną, bo by ładnie były pokryte, trzeba wziąć mały pędzelek i domalowywać w miejscach, gdzie wiklina się krzyżuje. Nigdy  nie da się pomalować tak, by nigdzie nic nie zostało, ale by osiągnąć dobry efekt, trzeba się nieźle napracować. Ja to zwykle biorę na kilka seansów.

Udało mi się upolować za małe pieniądze spory kosz, upleciony chyba z bambusu, mnie się bardziej podoba taki jasny

Poza tym kilka dekupażowych rzeczy czeka na lakierowanie:

puszeczka po orzeszkach

blaszana konewka i miska

kupione za grosze dwie skrzynki z klepek boazeryjnych - były nieoheblowane nawet chyba, wyszlifowane, pomalowane i z naklejonymi wzorami posłużą do przechowywania niewiarygodnych ilości posiadanych przeze mnie serwetek.

 

Tak więc będzie co wykańczać w najbliższym czasie.

Prawie gotowe są już obrazki na drewnianych plasterkach, pasują do rustykalnych wnętrz działkowych i podobnych:

Najbliższ niedziela już palmowa jest

ależ ten czas zleciał, nie wiadomo kiedy!

Jak zwykle, mam za mało jajek, jak zaczynałam, w marcu, to mi się tak wcześnie wydawało!

A teraz w weekend zrobię chyba ostatnią partię.

Bardzo się starałam, by były inne niż w zeszłym roku.

A takie mam szydełkowe, będzie więcej

Kieliszki do jajek zwykłe drewniane wymalowałam wydekupażowałam, a na jajka zrobiłam kapturki

Marzec - nareszcie

Miałam niedawno zły sen - śniło mi się, że lato minęło, a ja nie zauważyłam kiedy. 

A tu marzec - mnóstwo przebiśniegów, no i zaczynają się pojawiać dywany krokusów.

Znajomym urodziło się dziecko i ma już 5 tygodni - byliśmy z wizytą i mały dostał takie coś:

Zastanawialiśmy się, co to za zwierzątko, że może lemura przypomina, ale w końcu stwierdziliśmy, że to leming, można więc go spokojnie gryźć i ślinić. Jakby się ktoś pytał, to miał być kotek.

Starsza siostrzyczka dostała misia, i tu raczej nie ma wątpliwości, jakie to zwierzę, niemniej jednak zgodnie z teorią gender, nie musi to być osobnik rodzaju żeńskiego. Wystarczy zamienić sukienkę na spodenki. Sukienka jest zdejmowana.

Tego przedwiośnia dobrze mi idzie wykańczanie zaczętych prac. Właśnie skończyłam poduszkę zaczętą latem w zeszłym roku.

Dekupażowo ozdobiłam szafeczkę na klucze:

Przyozdobiłam ją zdjęciem obrazu Rafaela Santi Madonna Sykstyńska. Jest to obraz, który znajduje się obecnie w Dreznie w Galerii Obrazów Starych Mistrzów, a towarzyszące Madonnie postacie to Św. Sykstus oraz Św. Barbara. Obraz został namalowany na zamówienie papieża Juliusza II (1512) do benedyktyńskiego klasztoru San Sisto w Piazenzy. Wisiał tam zresztą 250 lat i w XVIII wieku został zakupiony przez króla polskiego i elektora saskiego Augusta II Mocnego i zawieziony do Drezna.

A co z Kaplicą Sykstyńską? Otóż zbudowana została z inspiracji papieża Sykstusa IV.

Budowę rozpoczęto w 1475 roku. To w niej odbywają się konklawe.

Ozdobiona jest freskami autorstwa Michała Anioła - znanym i częstym motywem jest fragment fresku "Stworzenie Adama"

A jaki związek z Madonną Sykstyńską - nie tylko nazwa -  Michała Anioła zatrudnił również papież Juliusz II. 

Narzuta

Dzięki Juto, Antonino, Aniu-Hrabino, Urszulo i Alicjo za miłe słowa!

Ponieważ wczoraj skończyłam narzutę (nareszcie) to pokazuję - nieraz już ją prezentowałam.

Po raz pierwszy - 24 marca 2012 - zatem jej zrobienie zajęło mi 2 lata - było wtedy 3x5 kwadratów, miesiąc później, 5x6 kwadratów, ostatni raz znalazła się, prawie cała, 20.10.2012. Wtedy stwierdziłam, że muszę ją podszyć, bo inaczej się porozciąga i będzie do niczego. Czekało mnie więc, bo tak sobie wymyśliłam, zrobienie kwadratów na drutach, wielkości 4 kwadratów szydełkowych, czyli 20 sztuk. 

Nie mialam oczywiście dosyć włóczki na to, ale nabyłam w końcu i pewnie nigdy bym nie skończyła, gdybym nie wpadła na pomysł poprosić moją babcię o pomoc w zrobieniu kwadratów. Babcia za kilka tygodni skończy 89 lat! Uwielbia robić na drutach, choć trudno wymyśleć dla niej jakieś zadania - to wydało mi się idealne i tak właśnie było. Potem trzeba było kwadraty posszywać, a następnie zrobić coś w rodzaju pikowania - połączyć wierzch ze spodem. Kwadraty szydełkowe zrobione są z mieszanki bawełny z lnem, a spód - z bawełny, więc ciężar narzuta ma słuszny. Nie jestem pewna, czy spełniła moje oczekiwania, ale... jest jaka jest. Mogłaby być ciut szersza, ale mateiału zabrakło na więcej. Na razie cieszę się, że zszywanie mam już za sobą, bo było to dosyć ciężkie zajęcie.

I to by był koniec "Narzuta story"