In statu nascendi czyli robótki rozgrzebane

Jakoś tak się złożyło, że mnóstwo mam rzeczy pozaczynanych, a nic nie skończone. 

Zacznę od szydełkowych - stwierdziłam, że szewc bez butów chodzi i nie mam żadnej serwety na niski stolik, a wymyśliłam sobie taką, by zakrywala cały stół, a nawet się trochę zwieszała. I dziergam - ma być 12 elementów, właśnie kończę powoli 9-ty. 

Po uformowaniu, naciągnięciu, lekkim usztywnieniu i wyprasowaniu powinno być ok, na razie wygląda tak:

Trochę się naszukałam wzoru, aż wybrałam duże ananasowe kwadraty.

Z kupionej już prawie rok temu włóczki - akryl, ale bardzo milutki i mięciutki - dziergam z doskoku - no właśnie jeszcze nie zdecydowałam się, co to będzie. Może pledzik?

A tu przy tymże pledziku koszyczek - kupuję je za grosze na różnego rodzaju targach staroci, maluję - najczęściej na taką złamaną biel - potem lakier i koszyczki wyglądają świeżo.

Malowanie koszyczków jest czynnością pracochłonną, bo by ładnie były pokryte, trzeba wziąć mały pędzelek i domalowywać w miejscach, gdzie wiklina się krzyżuje. Nigdy  nie da się pomalować tak, by nigdzie nic nie zostało, ale by osiągnąć dobry efekt, trzeba się nieźle napracować. Ja to zwykle biorę na kilka seansów.

Udało mi się upolować za małe pieniądze spory kosz, upleciony chyba z bambusu, mnie się bardziej podoba taki jasny

Poza tym kilka dekupażowych rzeczy czeka na lakierowanie:

puszeczka po orzeszkach

blaszana konewka i miska

kupione za grosze dwie skrzynki z klepek boazeryjnych - były nieoheblowane nawet chyba, wyszlifowane, pomalowane i z naklejonymi wzorami posłużą do przechowywania niewiarygodnych ilości posiadanych przeze mnie serwetek.

 

Tak więc będzie co wykańczać w najbliższym czasie.

Prawie gotowe są już obrazki na drewnianych plasterkach, pasują do rustykalnych wnętrz działkowych i podobnych:

Najbliższ niedziela już palmowa jest

ależ ten czas zleciał, nie wiadomo kiedy!

Jak zwykle, mam za mało jajek, jak zaczynałam, w marcu, to mi się tak wcześnie wydawało!

A teraz w weekend zrobię chyba ostatnią partię.

Bardzo się starałam, by były inne niż w zeszłym roku.

A takie mam szydełkowe, będzie więcej

Kieliszki do jajek zwykłe drewniane wymalowałam wydekupażowałam, a na jajka zrobiłam kapturki

Marzec - nareszcie

Miałam niedawno zły sen - śniło mi się, że lato minęło, a ja nie zauważyłam kiedy. 

A tu marzec - mnóstwo przebiśniegów, no i zaczynają się pojawiać dywany krokusów.

Znajomym urodziło się dziecko i ma już 5 tygodni - byliśmy z wizytą i mały dostał takie coś:

Zastanawialiśmy się, co to za zwierzątko, że może lemura przypomina, ale w końcu stwierdziliśmy, że to leming, można więc go spokojnie gryźć i ślinić. Jakby się ktoś pytał, to miał być kotek.

Starsza siostrzyczka dostała misia, i tu raczej nie ma wątpliwości, jakie to zwierzę, niemniej jednak zgodnie z teorią gender, nie musi to być osobnik rodzaju żeńskiego. Wystarczy zamienić sukienkę na spodenki. Sukienka jest zdejmowana.

Tego przedwiośnia dobrze mi idzie wykańczanie zaczętych prac. Właśnie skończyłam poduszkę zaczętą latem w zeszłym roku.

Dekupażowo ozdobiłam szafeczkę na klucze:

Przyozdobiłam ją zdjęciem obrazu Rafaela Santi Madonna Sykstyńska. Jest to obraz, który znajduje się obecnie w Dreznie w Galerii Obrazów Starych Mistrzów, a towarzyszące Madonnie postacie to Św. Sykstus oraz Św. Barbara. Obraz został namalowany na zamówienie papieża Juliusza II (1512) do benedyktyńskiego klasztoru San Sisto w Piazenzy. Wisiał tam zresztą 250 lat i w XVIII wieku został zakupiony przez króla polskiego i elektora saskiego Augusta II Mocnego i zawieziony do Drezna.

A co z Kaplicą Sykstyńską? Otóż zbudowana została z inspiracji papieża Sykstusa IV.

Budowę rozpoczęto w 1475 roku. To w niej odbywają się konklawe.

Ozdobiona jest freskami autorstwa Michała Anioła - znanym i częstym motywem jest fragment fresku "Stworzenie Adama"

A jaki związek z Madonną Sykstyńską - nie tylko nazwa -  Michała Anioła zatrudnił również papież Juliusz II. 

Narzuta

Dzięki Juto, Antonino, Aniu-Hrabino, Urszulo i Alicjo za miłe słowa!

Ponieważ wczoraj skończyłam narzutę (nareszcie) to pokazuję - nieraz już ją prezentowałam.

Po raz pierwszy - 24 marca 2012 - zatem jej zrobienie zajęło mi 2 lata - było wtedy 3x5 kwadratów, miesiąc później, 5x6 kwadratów, ostatni raz znalazła się, prawie cała, 20.10.2012. Wtedy stwierdziłam, że muszę ją podszyć, bo inaczej się porozciąga i będzie do niczego. Czekało mnie więc, bo tak sobie wymyśliłam, zrobienie kwadratów na drutach, wielkości 4 kwadratów szydełkowych, czyli 20 sztuk. 

Nie mialam oczywiście dosyć włóczki na to, ale nabyłam w końcu i pewnie nigdy bym nie skończyła, gdybym nie wpadła na pomysł poprosić moją babcię o pomoc w zrobieniu kwadratów. Babcia za kilka tygodni skończy 89 lat! Uwielbia robić na drutach, choć trudno wymyśleć dla niej jakieś zadania - to wydało mi się idealne i tak właśnie było. Potem trzeba było kwadraty posszywać, a następnie zrobić coś w rodzaju pikowania - połączyć wierzch ze spodem. Kwadraty szydełkowe zrobione są z mieszanki bawełny z lnem, a spód - z bawełny, więc ciężar narzuta ma słuszny. Nie jestem pewna, czy spełniła moje oczekiwania, ale... jest jaka jest. Mogłaby być ciut szersza, ale mateiału zabrakło na więcej. Na razie cieszę się, że zszywanie mam już za sobą, bo było to dosyć ciężkie zajęcie.

I to by był koniec "Narzuta story"

Gdyby tylko zima była tak uprzejma trzymać się od nas z dala

Oto połowa lutego i przy sprzyjających okolicznościach jest szansa, że śniegu ani poważnego mrozu już nie będzie. Jako że kwitną już przebiśniegi, wiosna wydaje się coraz bardziej realna. Większość ozdób świątecznych zlikwidowałam, choć zostały jeszcze światełka i niektóre szydełkowe dekoracje.

A z robótek, pokażę cd. naszyjników:

Zrobiłam też smyczkę do kluczy

A pamiętacie sępa, co komin wysępił? Teraz wycyganił czapeczkę, do komina pasującą:

Z dekupażu półeczkę malutką narożną pomalowałam i lekko ozdobiłam różyczkami z Green Gate

A to wszystko po to, by mieć usprawiedliwienie, by nie przeszywać narzuty, która ma wierzch z szydełkowych bawełnianych kwadratów, a spód zrobiony na drutach - też kwadraty, ale 4x większe, posszywane ze sobą - żeby się dobrze układało, trzeba wierzch ze spodem nie tylko brzegami połączyć, ale w pewnym sensie przepikować, a to robota nie tylko monotonna, ale i dość uciążliwa. Trzeba uważać, by nie poprzesuwać, by się do całości nie przyszyć (np. skarpetką) co mi się kilka razy zdarzyło. Ale powoli koniec widać, więc jest szansa na finisz.

Koniec stycznia ze śniegiem

to nic dziwnego w Północnej i Centralnej Europie, ale rozpuszczeni bezśnieżnym grudniem i połową stycznia, trudno jest nam zaakceptować mróz i śnieg. 

Wielkanoc w tym roku późna, więc ciągle jest nadzieja, że choc wtedy nie będzie już biało, a ja liczę na wiosenne kwiaty.

Robótkowo wykańczam moją narzutę - zostało mi przepikowanie warstwy zewnętrznej z szydelkowych  kwadratów z lewą stroną, zrobioną na drutach (głównie przez moją babcię). Ponadto mam to i owo rozpoczęte.

Zbliżają się imieniny przyjaciółki i mamy, wymyśliłam sobie dekupażową biżuterię (zawieszki) na sznurkowych szydełkowych naszyjnikach. Prawie hurtownia mi wyszła, ale moja mama czasem daje moje wyroby swoim koleżankom, więc postanowiłam zrobić więcej z tą właśnie myślą.

Pierwsza dekada stycznia kończy się

Czas więc na pokazanie zaległości świątecznych pod postacią bombek decu - zrobionych ze starych plastikowych bombek - kupionych za grosze.

Nareszcie dokończyłam bolerko, które dawno już zaczęłam, jeszcze latem i niestety nie szło mi zupełnie, prułam kilka razy.

Wśród panów popularne są kominy, oto jaki zrobiłam na drutach:

Nasza bardzo dobra przyjaciółka mówi o jednym ze znajomych, że wysępił szalik tubę (nie ten, tylko inny) i że może ona by coś wysępiła ;-) Chciała czapeczkę, to zrobiłam, tym razem szydełkiem, z kwiatkami i cekinami.

A to ten komin wysępiony, niestety nie zrobiłam zdjęcia przed wysłaniem, więc pokazuję fragment zdjęcia na "sępie", chroniąc jednakowoż jego tożsamość. Słabo w związku z tym widać.